Canada

Fam. Jansen

Wij hebben jaren getwijfeld of we de stap nog wel moesten nemen, daar we beiden niet meer zo jong zijn en onze kinderen in de tienerleeftijd, wat het nog moeilijker maakt. Maar we wisten ook dat als we het niet zouden proberen, het voor altijd zou blijven kriebelen als een gemiste kans.

Toen Gwenda Helmig van Interfarms ons belde of wij een stukje wilden schrijven over onze ervaringen met de emigratie, was mijn vraag: “hoe eerlijk mag ik zijn?” Want wij hebben toch ontdekt dat emigreren een zeer grote impact heeft op je gezin. En natuurlijk schat je dat van te voren wel (zakelijk) in en bereid je je theoretisch voor, maar hoe het werkelijk voelt en is dat ervaar je pas als het zover is. Er wordt een groot beroep gedaan op je organisatorische talenten, je stressgevoeligheid en ….je banksaldo.

Wij hebben jaren getwijfeld of we de stap nog wel moesten nemen, daar we beiden niet meer zo jong zijn en onze kinderen in de tienerleeftijd, wat het nog moeilijker maakt. Maar we wisten ook dat als we het niet zouden proberen, het voor altijd zou blijven kriebelen als een gemiste kans. Na enkele trips naar Ontario en Alberta hebben we uiteindelijk gekozen voor Ontario, daarbij vooral rekening gehouden met onze kinderen en de betere bereikbaarheid van scholen, winkels en mogelijkheden tot vertier.

5 Juli 2005 zijn we met het hele gezin overgestoken. We hebben een mooie farm gevonden in het zuiden van Ontario en huis en schuren bevallen ons goed. We genieten van de ruimte en de rust. Die eerste maanden waren zeer hectisch. Ook hier hebben ze regels! Zo moet je gewoon weer je rijbewijs opnieuw halen, je moet van alles regelen voor ziekte- en andere verzekeringen, belasting, boekhouder, school, aansluitingen voor het huis etc. etc. En we vonden dat Canadezen relaxter waren, niet zo gehaast. Ja, als je iets gedaan wilt krijgen moet je ook geduld hebben! Je moet echt even afkicken van het “opschietsyndroom” wat wij uit Nederland hebben overgehouden. Klagen we in Nederland over de wachtlijsten in ziekenhuizen, hier heb je wachtlijsten voor huisartsen en moet je voor je griepje naar de ER van een ziekenhuis. En je denkt engels te kunnen, maar wat sta je af en toe toch nog te stuntelen. Maar de mensen zijn vriendelijk en nemen de tijd voor je.

Bedoeling en ideaal was om hier uiteindelijk een akkerbouw bedrijf op te bouwen. Dit was een droom van mijn man. Maar inmiddels hebben we wel ontdekt, dat wij dat ideaal bij moeten stellen. Dit jaar heeft de oogst ons ook niets opgebracht en dat is niet leuk om mee te starten. Om volledig te kunnen leven van de akkerbouw moet je hier gigantisch veel land hebben. We zullen dus altijd erbij moeten blijven werken buitenshuis. En werknemers hebben het hier echt niet zo goed als in Nederland, met al hun garanties en verzekeringen. Enfin, we zijn wat maanden verder nu en het is allemaal wat rustiger geworden in ons hoofd en qua werk in en om huis. De kinderen zijn op school en redden zich daar redelijk. We moeten allemaal wennen aan het feit, dat we niet meer zomaar bij iemand op bezoek kunnen, even op de fiets is er niet bij. Maar gelukkig is er internet en email voor de contacten met familie en vrienden. Over de begeleiding vanuit Interfarms hebben we niet te klagen. De contacten met Gwenda Helmig en de contactpersoon in Canada, Cor van Gaalen, hebben we als positief ervaren (en nee, we krijgen hier geen bonus voor).

Om af te sluiten willen wij iedereen met emigratieplannen adviseren om zich goed hier te oriënteren en vooral te praten met de Canadees zelf, of de mensen die hier al jaren wonen. We vinden Canada nog steeds een land met veel ruimte, mooie natuur en veel mogelijkheden, maar ze worden je zeker niet op een presenteerschaaltje aangeboden.

Hartelijke groeten vanuit Wilkesport, Ontario. Wim en Woutina Jansen, Moniek en Jasper